آن کس که از او صبر محالست و سکونم


بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

پرسید که چونی ز غم و درد جدایی


گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد


از دست زبان ها به تحمل چو ستونم

مشنو که همه عمر جفا برده ام از کس


جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم

بیمست چو شرح غم عشق تو نویسم


کآتش به قلم در افتد از سوز درونم

آنان که شمردند مرا عاقل و هشیار


کو تا بنویسند گواهی به جنونم

شمشیر برآور که مرادم سر سعدیست


ور سر ننهم در قدمت عاشق دونم